Του ΤΕΝΗ ΚΑΜΑΡΙΔΗΔύο φορές συνέβη στη ζωή μου… Την πρώτη φορά πριν 25 χρόνια περίπου, όταν βρέθηκα στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί στην Αγιά Σοφιά. Στεκόμουν σαν παγοκολώνα και δεν μπορούσα να κουνηθώ. Έτρεμαν τα πόδια μου κυριολεκτικά και χωρίς να το καταλάβω τα δάκρυά μου κυλούσαν ασταμάτητα… Και ήμουν ακριβώς κάτω από τον τρούλο, τον μεγαλόπρεπο, τον επιβλητικό που οι γείτονές μας δυστυχώς εγκατέλειψαν στην φθορά του χρόνου και όχι μόνο…
Τη δεύτερη φορά, πριν λίγες ημέρες στο Λονδίνο και πιο συγκεκριμένα στο Βρετανικό μουσείο. Καθόμουν με τις ώρες απέναντι από τα «μάρμαρα» του Παρθενώνα, βιώνοντας ακριβώς το ίδιο συναίσθημα με εκείνο της «Πόλης» πριν 2,5 δεκαετίες.
Έβλεπα όλη την Ελλάδα… έξω από την Ελλάδα! Και αναρωτιόμουν γιατί; Τον δικό μου πολιτιστικό πλούτο, τον κατείχαν νόμιμα (;) κάποιοι άλλοι ΚΛΕΦΤΕΣ στην ουσία και τον εκμεταλλεύονταν για τα δικά τους συμφέροντα… Και δεν το συγχωρούσα στον εαυτό μου πρωτίστως και έπειτα στους κυβερνητικούς υπεύθυνους. Τι έκανα εγώ για να επιστρέψει αυτός ο πλούτος, αυτή η παρακαταθήκη, αυτή η κουλτούρα, αυτή η ιστορία, η ιστορία ΜΟΥ στον τόπο όπου γεννήθηκε, στον τόπο όπου γεννήθηκα… Δεν αγανάκτησα, δεν φώναξα, δεν βγήκα στους δρόμους, δεν ένωσα την φωνή μου με άλλες φωνές, δεν απαίτησα…
Η «χαριστική βολή» μου δόθηκε την επόμενη μέρα στο ξενοδοχείο όπου διέμενα λίγο πιο πέρα. Λες και ήταν βαλτοί… Τρεις «ξένοι» με διαφορά μιας ώρας περίπου ο καθένας… Και ένοιωσα σαν τον… Πέτρο που έκλαψε πικρά πριν αλέκτωρ λαλήσει! Πλησίασαν το παιδί μου, ακούγοντας τον να μιλάει ελληνικά και του απηύθυναν την ίδια περίπου ερώτηση: «Γιατί εσείς οι Έλληνες δεν παίρνετε την κλεμμένη ιστορία σας πίσω, τώρα που συντρέχουν οι λόγοι και ωρίμασε ο καιρός»;
Γνώριζαν οι «ξένοι» την ύπαρξη και λειτουργία του μουσείου της Ακρόπολης, που όχι απλώς ενδείκνυται για την φιλοξενία αυτού του πλούτου, αλλά είναι και κατά γενική ομολογία, κλάσεις ανώτερο από τις υποδομές που υπάρχουν σε άλλα Ευρωπαϊκά μουσεία εκ των οποίων και το Βρετανικό.
Η πρώτη, μία κυρία από το… Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών που ταξίδευε για δεύτερη φορά στην Βρετανική πρωτεύουσα, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για να βρεθεί και πάλι μπροστά στην αυθεντικότερη έκφραση της αρχαίας Ελληνικής ιστορίας! Ο δεύτερος, ένας… Κινέζος επιστήμονας και η τρίτη μία νεαρή αρχαιολόγος από τη Γαλλία. Λες και ήταν συνεννοημένοι…
Τα πιο δύσκολα για μένα όμως άρχισαν στην συνέχεια. Όταν το θέμα μπήκε σε διάλογο με την «νέα γενιά»… Προσπάθησα να εξηγήσω τα «ανεξήγητα» στα παιδιά μου, που με πυροβολούσαν με ερωτήσεις γεμάτα αγανάκτηση: «Γιατί το ανεχόμαστε, γιατί δεν αντιδρούμε, γιατί δεν απαιτούμε, γιατί δεν καταγγέλλουμε, γιατί, γιατί… γιατί»;
Οι δικαιολογίες που προσπάθησα να βρω, επικαλούμενος τις επίσημες εκδοχές της παρακράτησης του εθνικού μας πλούτου, από αστείες έως ΓΕΛΟΙΕΣ! Καμία δικαιολογία δεν χωράει για μια τέτοια ιστορική ΛΗΣΤΕΙΑ, όπως επίσης, καμία δικαιολογία δεν χωράει για την ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ μας απέναντι στην καθημερινή βεβήλωση της Αγιά Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη. Μία μόνο ανάπαυλα ικανοποίησης… Και στις δύο περιπτώσεις, όλος ο κόσμος, οι χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον πλανήτη, στεκόνταν σε θαυμασμό και απόλυτο σεβασμό απέναντι στα ΔΙΚΑ ΜΑΣ κειμήλια…
Το επίκεντρο προσέλευσης εκατομμυρίων επισκεπτών απ’ όλο τον κόσμο κάθε χρόνο, στα πιο ξακουστά μουσεία της Ευρώπης (και όχι μόνο) έχει πάντα χρώμα και όνομα Ελληνικά… Την ίδια εικόνα κατέγραψα στο Λούβρο πριν λίγα χρόνια, ακριβώς η ίδια εικόνα και στο μουσείο του Βατικανού κλπ. Και είναι αυτό, η μόνη ίσως δικαιολογία που θα μπορούσε να ελαφρύνει την συνείδησή μου… Και είναι αυτό, η μεγαλύτερη… βλακεία συνάμα, που θα βαρύνει για πάντα την συνείδηση των κρατούντων αυτής της χώρας…
1 σχόλιο:
Προς ενημέρωση για το ποιός αγροτοσυνδικαλιστής διάλεξε το κλείσιμο από την σωτηρία της ΣΕΒΑΘ.
Ίσως τώρα που δεν υπάρχει επιστροφή για την ΣΕΒΑΘ-ΣΕΠΕΚ να είναι άσκοπο να μιλάμε ποιός και γιατί .
Αλλά δεν πρόκειται για το μπακάλικο της γειτονιάς ήταν και τώρα φαίνεται ο μεγάλος οικονομικός πνεύμονας και δυστηχώς τώρα το καταλάβατε όλοι και λέω όλοι βάζω και τα ΜΜΕ γιατί αυτά διαμόρφωσαν το κλίμα με τις άνοθεν πιέσεις του μεγάλου Θρακάρχη "Αλέκος ανοίγει Αλέκος μικρός τα κλείνει" .
Τώρα όσο και να φωνάζουμε φωνάζετε είναι μάταιο τα μαγαζιά έκλεισαν τα μηχανήματα σαπίζουν. Τα ποντίκια μετά τα άλλα τρωκτικά θα τελειώσουν το έργο στο τυπογραφείο τοματάδικο κλπ.
Για το τυπογραφείο συγκεκριμένα θα πρέπει να μπει επιτέλους λειτουργός της διακιοσύνης για σκαλίξει λίγο τον βόθρο και θα βρει πολλά.
Τώρα για το ποιός δεν ήθελε την σωτηρία της ΣΕΒΑΘ .
Είναι άδικο να τα ρίξουμε μόνο στον πρώην δοτό πρόεδρο του σωματείου της ΣΕΒΑΘ Δ,Αραμπατζή που δήλωνε δημόσια σε συνέλευση "αν είναι να πάω στο δημόσιο να κλείσει το μπουρδέλο" και ξανατονίζω πως είναι άδικο γιατί όλα μα όλα τα παιδάκια του Ράπτη και του Κοντού αυτό ήθελαν και γιαυτό αν είναι δυνατό στα εργατικά παγκόσμια χρονικά εργαζόμενοι να αποφασίζουν την εκκαθάριση του εργοστασίου που δουλεύουν αντι να παλεύουν για το αυτονόητο.
Δεν τα κακίζω γιατί τώρα πήγαν σε θέσεις που όυτε στο όνειρό τους δεν θα έβλεπαν και εντελώς τυχαία είναι όλοι ανεξάρτητα από υποχρεώσεις όλοι στην Ξάνθη και οι υπόλοιποι "αυτοί που ήθελαν το κακό του υπουργού οι αχαριστοι κατά τον Ράπτη είναι σε Κομοτηνή - Καβάλα. Θα μου πείτε καλά είσαι σε δουλειά και μιλάς?
Το κακό είναι πως είχα δουλειά καλή με κέρδη που έδινε πολλά παραπάνω στον τόπο και όταν ζητούσαμε την βοήθεια του κόσμου να μείνει ανοιχτή οι περισσότεροι απο εσάς θέλατε να κλείσει και τώρα σαν μυξοπαρθένες που είδατε επιτέλους το κακό που έγινε και με την δική σας ευθύνη από τον ωχαδελφισμός σας γκρινιάζεται .
Πάντα θα χτυπάτε το σαμάρι γιατί δεν έχετε το θάρος να χτυπήσετε τον γαϊδαρο αφου αυτο΄ν τον γαϊδαρο εσείς τον κάνατε πρόεδρο παράγοντα πολιτικό και δεν μπορείτε να τονκοιτάξετε στα μάτια και σας είναι πολύ εύκολο να τα ρίξετε παλί στους εργαζόμενους.
Δημοσίευση σχολίου