Μηδέν εις το πηλίκον!

Του ΤΕΝΗ ΚΑΜΑΡΙΔΗ
Οι αρμοδιότητες, οι δυνατότητες ουσιαστικής παρέμβασης, η αποτελεσματικότητα και εν ολίγοις η σημαντικότητα του ρόλου των ευρωβουλευτών, ήταν θέματα που εξ αρχής είχα θέσει «εν αμφιβόλω»…
Μετά και από την δεύτερη επίσκεψή μου στην έδρα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και την Κομισιόν και με τα όσα εκεί βίωσα, αποκόμισα όχι απλά την αίσθηση, αλλά την σιγουριά, ότι οι αμφιβολίες μου ήταν πράγματι εύστοχες… Μπορώ να πω μετά βεβαιότητας πλέον, ότι ο θεσμός του ευρωβουλευτή είναι καθαρά ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟΣ!

Υπάρχει βέβαια και το άλλο, ακόμη πιο εξωφρενικό… Ότι σε περιπτώσεις που καλείται το ευρω-σώμα να ψηφίσει ένα θέμα σχετικό με τα συμφέροντα της χώρας μας, υπάρχουν Έλληνες ευρωβουλευτές, που συντάσσονται με την γραμμή του ευρύτερου πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκουν, άσχετα αν αυτή κινείται σε βάρος της χώρας μας (συνηθισμένη τακτική από τους Οικολόγους Πράσινους και όχι μόνο)…
Χθες, λαμβάνοντας μια επιστολή από Έλληνα ευρωβουλευτή, σχετικά με «δραστηριότητές» του στο θέμα της ανεργίας και πιο συγκεκριμένα της ανεργίας των πτυχιούχων νέων μας, διαπίστωσα για ακόμη μια φορά την… τρύπα στο νερό που επιτυγχάνεται σε επίπεδο Ευρώπης, για θέματα που αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό τους τα κράτη μέλη εκ των οποίων και η χώρα μας.
Ιδού λοιπόν το «μέγα κατόρθωμα» της παρέμβασης του ευρωβουλευτή μας:

Σύνδεση των σπουδών με την αγορά εργασίας
Η αντιμετώπιση της ανεργίας και της φτώχειας που πλήττει τους νέους μέσω της αξιοποίησης των δεξιοτήτων τους και της παροχής πραγματικών ευκαιριών απασχόλησης σύμφωνα με τα προσόντα τους αποτέλεσαν κεντρικά σημεία της παρέμβασης του Ευρωβουλευτή… στη διαδικασία ακρόασης του υποψηφίου Επιτρόπου για το χαρτοφυλάκιο της Απασχόλησης και των Κοινωνικών υποθέσεων, κ. Αντόρ.
Η εύρεση εργασίας καθίσταται πλέον, λόγω και της οικονομικής κρίσης ακόμα πιο δυσχερής ιδιαιτέρως για τους νέους, ενώ ακόμα και όταν καταφέρνουν να βρουν μία θέση απασχόλησης, η απασχόληση αυτή πολύ συχνά είναι κατώτερη των προσόντων που απέκτησαν μέσω της εκπαίδευσης.
Με το πρώτο σκέλος της ερώτησης του, ο κ.…, ζήτησε να πληροφορηθεί τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύει ο υποψήφιος Επίτροπος να διευκολύνει τη μετάβαση των νέων από τις σπουδές στην επαγγελματική ζωή, προκειμένου να αξιοποιούνται πλήρως και εγκαίρως οι δεξιότητες τους. Στην απάντηση του ο κ. Αντόρ τόνισε ότι το πρόβλημα αυτό αφορά τόσο τα συστήματα εκπαίδευσης, όσο και την αγορά εργασίας κάθε κράτους μέλους και ότι η Ε.Ε. θα πρέπει να βοηθήσει τα κράτη μέλη να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της μακροχρόνιας ανεργίας και του κοινωνικού αποκλεισμού των νέων που ενδέχεται μακροπρόθεσμα να έχει μεγαλύτερο κόστος για την κοινωνία.
Στο δεύτερο μέρος της ερώτησης του Ευρωβουλευτή αναφορικά με τα μέτρα που προτίθεται να αναλάβει ο υποψήφιος Επίτροπος, προκειμένου περισσότεροι νέοι να αποκτούν χρήσιμη εργασιακή εμπειρία, ο υποψήφιος Επίτροπος αναγνώρισε την ανάγκη αυτή, χωρίς όμως να προτείνει συγκεκριμένες δράσεις.

Αν εσείς μπορέσατε να βγάλετε ουσιαστικά συμπεράσματα απ’ όλα αυτά, τότε μάλλον βλέπετε πιο μακριά και πιο… «ευρωπαϊκά» από μένα! Γιατί εγώ είδα (για ακόμη μια φορά) ένα τεράστιο… μηδέν εις το πηλίκον!