Ο Παπανδρέου κλοτσάει την τελευταία ευκαιρία

Του ΤΕΝΗ ΚΑΜΑΡΙΔΗ

Αλίευσα στη στήλη «Έξω από τα δόντια» της προχθεσινής REAL NEWS, μια ενδιαφέρουσα άποψη του έγκριτου δημοσιογράφου Χρήστου Πασαλάρη με τον παραπάνω τίτλο, την οποία και αναδημοσιεύω:



Προτού καν συμπληρώσει τις εκατό ημέρες στην εξουσία, η κυβέρνηση Παπανδρέου κλοτσάει τη μοναδική ευκαιρία που της έδωσε το 45% των Ελλήνων: Να μείνει δηλαδή στην ιστορία ως «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας». Κλοτσάει ακόμη και τις «σανίδες σωτηρίας» του Μητσοτάκη. Και εκπέμπει με… παιδικό πείσμα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα κούφιας αισιοδοξίας!
Γιατί βιαζόμαστε να προεξοφλήσουμε την «κάτω βόλτα» της κυβέρνησης σήμερα, 91η ημέρα της ζωής της; Όχι μόνο για το ολέθριο λάθος των τελών κυκλοφορίας που εξόργισε 200.000 πολίτες. Ούτε μόνο για το σκάνδαλο της εξαγοράς των εργατοπατέρων του ΟΛΠ και πάντων των εργατοπατέρων. Ούτε μόνο για την εκδικητική μεταχείριση των συμβασιούχων του stage. Ούτε μόνο για τις υπόκωφες συγκρούσεις κορυφαίων υπουργών της. Ούτε μόνο την ακυβερνησία λόγω μη εγκαίρου διορισμού γενικών γραμματέων. Ούτε μόνο για την αδίστακτη επιδρομή φορέων και τελών και κρατήσεων και ποινών. Ούτε μόνο για την «πελατειακή» παροχή ιθαγένειας στους μετανάστες, σε σύγκρουση με το δημόσιο αίσθημα. Ούτε μόνο για την αφηνιασμένη εγκληματικότητα, μικρή και μεγάλη, τους δύο τελευταίους μήνες… Ούτε μόνο για το ανηλεές μαστίγωμα της ακρίβειας…
Κλότσησε την έσχατη ευκαιρία της η κυβέρνηση Παπανδρέου γιατί από τα πρώτα της βήματα συμπεριφέρθηκε και εξακολουθεί να συμπεριφέρεται παραταξιακά και εκδικητικά! Ενέργησε και ενεργεί με διχαστικό φανατισμό. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν επέδειξε γενναιότητα έναντι των ηττημένων, δεν κατάφερε να συμπεριφερθεί σαν υπερκομματικός ηγέτης. Σε κάθε ευκαιρία κάρφωνε και καρφώνει το δάχτυλο στην αποδώ πλευρά και ειδικά την κυβέρνηση Καραμανλή σαν μοναδική υπεύθυνη όλων των δεινών που έπληξαν τη χώρα. Λες και ο ίδιος, με την παράταξή του, στα 19 χρόνια της εξουσίας τους δεν είχαν εξίσου σημαντικό μερίδιο ευθύνης…
Σαν να λησμόνησε δηλαδή τέτοιες μέρες το 1983 ο πατέρας του και αργότερα ο Σημίτης (με αυτόν πάντοτε καίριο υπουργό) υποτίμησαν δύο φορές τη δραχμή, ενώ ο Ανδρέας, από το 1981, χρέωσε τη χώρα με θηριώδη δάνεια, διακηρύσσοντας ότι «όσο περισσότερο χρωστάς στους ξένους τόσο αυτοί έχουν συμφέρον να υπάρχει, μήπως και πάρουν πίσω τα δανεικά»…
Και σαν να ξέχασε τις αλλεπάλληλες αναδιανομές εισοδήματος, τη συνωμοσία της τετράδας (Σημίτη, Πάγκαλου, Βάσως και Αυγερινού), που οδήγησαν στην ανατροπή του πατέρα του (Ιανουάριος 1996) και, με δικές του πλάτες, στην πρωθυπουργοποίηση του Σημίτη, ο οποίος και οδήγησε την πατρίδα στο φιάσκο των Ιμίων και στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου. Αλλά και ο οποίος του έδωσε το «δαχτυλίδι» της αρχηγίας τέτοιες μέρες το 2004, για να ανταμειφθεί με… εξοβελισμό από το κόμμα!
Αχάριστος και έναντι των 300.000 Νεοδημοκρατών που τον εμπιστεύθηκαν στις 4 Οκτωβρίου, απογοητευμένοι από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ο Γιώργος Παπανδρέου διόγκωσε συνωμοτικά τις ζημιές, τις φόρτωσε εξ ολοκλήρου στη φιλελεύθερη παράταξη (που όμως παραμένει η κινητήριος δύναμη της ελληνικής κοινωνίας) και σήμερα αγκομαχά στο θεοσκότεινο τούνελ της κρίσης, έχοντας απέναντί του (και όχι δίπλα του, όπως όλοι θα το επιθυμούσαμε) την Ελλάδα των «εχόντων», με το εισόδημα των 50.000 ευρώ και άνω και σε αγωνιώδη αναμονή την Ελλάδα των «μη εχόντων», που άρχισε ήδη να απογοητεύεται για μια ακόμη φορά από το ΠΑΣΟΚ των παραμυθένιων υποσχέσεων. «Έχοντες» και «μη έχοντες» φοβούνται από τώρα ότι, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, η δόλια πατρίδα κινδυνεύει να αντιμετωπίσω το φάσμα της υποτέλειας τις οίδε σε ποια ξένα αφεντικά…
Θα πείτε, με το δίκιο σας: Καλά, δεν τα βλέπει όλα αυτά ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, με τη… «βελούδινη», προς το παρόν, συμπεριφορά του; Δεν τα βλέπει ούτε ο προηγούμενης αρχηγός με την απαράδεκτη σιωπή του; Δεν τα βλέπουν εκείνοι οι «βαρόνοι και βαρονέτοι του Τύπου» που χαλιναγώγησαν την κοινή γνώμη υπέρ του ΠΑΣΟΚ με το γνωστό αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου;
Δεν τα βλέπουν όλοι τους ότι, αν χαθεί και αυτή η τελευταία ευκαιρία, θα έχουν να δώσουν λόγο στον λαό και οι αποδώ και οι αποκεί, όπως έδωσαν οι «έξι» της Μικρασιατικής καταστροφής; Διότι είναι βέβαιο ότι αν ο Παπανδρέου εξακολουθήσει να τα θαλασσώνει θα ξεσπάσει, αργά ή γρήγορα, και μια πέμπτη δημοκρατική επανάσταση (άγνωστο με ποια μορφή( για τη σωτηρία της δύστυχής πατρίδας που επιμένει και δικαιούται να ζήσει. «Και θα ζήσει», όπως το φώναζε ο αείμνηστος Χαρίλαος Τρικούπης…