Το φοιτητική «κίνημα» σε λάθος προσανατολισμό…

Του ΤΕΝΗ ΚΑΜΑΡΙΔΗ

Το φοιτητικό κίνημα είναι αλήθεια ότι ευδοκίμησε ιδιαίτερα την μετα-πολυτεχνείου εποχή, φθάνοντας μάλιστα σε σημείο να παίζει καθοριστικό ρόλο μέχρι και στην εκλογή των ακαδημαϊκών δασκάλων!

Αποτελεί πλέον κομμάτι του «μηχανισμού» που διαχειρίζεται τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ της χώρας και ως εκ τούτου είναι συμμέτοχο και συνυπεύθυνο για την όποια κατάσταση διαμορφώνεται μέσα σ’ αυτά.
Οι εκπρόσωποι των φοιτητών διαχειρίζονται ένα είδος εξουσίας, που την ασκούν επί των συμφοιτητών τους, αλλά και επί των καθηγητών τους! Εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι λοιπόν, άσχετα αν κάποιοι εξ αυτών δηλώνουν… αντι-εξουσιαστές.
Τα τελευταία χρόνια οι «κεφαλές» φοιτητικών συλλόγων, απασχόλησαν την κοινή γνώμη με διάφορα ευτράπελα, με κορύφωση το «χτίσιμο» του γραφείου του αντιπρύτανη στο ΔΠΘ. Έφθασαν σε δικαστικές αίθουσες εγκαλούμενοι και εναγόμενοι από καθηγητές και από ιδιώτες, πλην όμως κατάφεραν να βγουν «καθαροί», κινούμενοι και κινητοποιούμενοι μεθοδικά. Πιστεύω πως κανένας δεν θα αισθανόταν ικανοποίηση από μία ενδεχόμενη δικαστική ποινή φοιτητών. Άλλωστε το έχω ξαναπεί πως στα πρόσωπα αυτών των παιδιών, βλέπουμε τα δικά μας παιδιά.
Από εκεί και μετά όμως, υπάρχει ο καταλογισμός των ευθυνών. Ευθύνες που απορρέουν από την ιδιότητα του «εξουσιαστή» φοιτητή. Όταν για παράδειγμα συμμετέχει στην εκλογή της ηγεσίας των πανεπιστημιακών αρχών, αυτό σημαίνει ότι έχει λόγο και ρόλο στη διαμόρφωση του πανεπιστημιακού τοπίου γενικότερα.
Και ερχόμαστε στην περίπτωση του δικού μας Δ.Π.Θ. Εδώ και καιρό, ένας αγωνιστής «δάσκαλος» της Πολυτεχνικής Σχολής, ο κος Πέτρος Ζιμουρτόπουλος, καταγγέλλει τέρατα και σημεία, όχι μόνο επί της διαδικασίας εκλογής προεδρείου στο τμήμα του, αλλά και επί θεμάτων που έχουν άμεση σχέση με τη σωστή μόρφωση, τα απαραίτητα «εφόδια» των φοιτητών και την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος, που αποδεικνύεται ενίοτε και ως φοιτητοκτόνο!
Με τεκμηριωμένες θέσεις και ποικιλοτρόπως εκφρασμένη την αγωνία του καθηγητή, για το παρόν και το μέλλον των φοιτητών του, δυστυχώς δεν υπάρχει καμία υποστήριξη από το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα, τους εκπροσώπους υποτίθεται των φοιτητών, οι οποίοι φαίνεται να «καλύπτουν» το σύστημα με την απουσία τους από το πρόβλημα, αντί να καλύπτουν τους συμφοιτητές τους!
Ο αγώνας για την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, «σκέτος» δεν μου λέει τίποτα. Θα έπρεπε να γίνει πρωτίστως για την εξυγίανση των υπαρχόντων δημοσίων πανεπιστημίων, για να μπει μια τάξη στην ΑΤΑΞΙΑ που υπάρχει σε όλα τα επίπεδα και σε βάρος των φοιτητών…
Κοντολογίς, θα περιμέναμε έναν διαρκή αγώνα από τους εκπροσώπους των φοιτητών, πάνω σε ουσιαστικά θέματα και προβλήματα των συναδέλφων τους, που δεν περιορίζονται μόνο στη σίτιση, αν θα την επιμεληθεί δηλαδή δημόσιος φορέας ή ιδιώτης.
Η υπολειτουργία των γραμματειών, οι απαράδεκτες καθυστερήσεις στην ανάρτηση των αποτελεσμάτων των εξεταστικών, τα «αμαρτωλά» προγράμματα σπουδών και πολλά ακόμη σημαντικά, θα έπρεπε να βρίσκονται στην προτεραιότητα του λεγόμενου φοιτητικού κινήματος, αλλά δυστυχώς προηγούνται άλλα πράγματα…
Το ότι απαξιώνεται αυτό καθ’ αυτό το «κίνημα» από την πλειοψηφία των φοιτητών, το ότι εκφράζεται στις περισσότερες φορές από την μειοψηφία και το γεγονός ότι αυτές οι μειοψηφίες καταφέρνουν και «επικρατούν» σε όλα τα επίπεδα, θα πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Το ότι καταγγέλλονται συντεχνιακά παιχνίδια μεταξύ φοιτητών και «εξαρτόμενων» καθηγητών, ακόμη και σε επίπεδο σπουδών, αποτελεί ακόμη ένα στοιχείο για την αναγκαιότητα επανακαθορισμού των αρμοδιοτήτων και από τις δύο πλευρές.
36 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, δυστυχώς το φοιτητικό κίνημα χάνει τον προσανατολισμό του και περί άλλων τυρβάζει…