Γράφει ο Τένης Καμαρίδης
Πριν λίγες ημέρες, ένα 7χρονο κοριτσάκι τραυματίσθηκε σοβαρά σε ατύχημα όπου ενεπλάκη το δίκυκλο μοτοποδήλατο που οδηγούσε 27χρονη γυναίκα (ενδεχομένως μητέρα του ανήλικου). Σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο, δεν φορούσαν προστατευτικό κράνος ούτε η ενήλικη, ούτε το μικρό παιδί, ενώ η οδηγός… στερούνταν αδείας οδήγησης!
Καταρχήν, θα ήθελα να ευχηθώ γρήγορα «περαστικά» στο παιδάκι και να μην του μείνει κανένα «αναμνηστικό» από το συγκεκριμένο ατύχημα για την υπόλοιπη ζωή του, αν και συνήθως συμβαίνει το αντίθετο… Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω τα «δεδομένα» του συμβάντος, που δυστυχώς αποτελούν τον κανόνα και όχι την εξαίρεση.
Συνήθης εικόνα, σε μοτοποδήλατα κυρίως, μικρά παιδιά-συνεπιβάτες, είτε μπροστά από τον οδηγό, είτε πίσω από αυτόν, χωρίς προστατευτικό κράνος και ενίοτε με «κρεμασμένα» τα ποδαράκια τους στον αέρα (άρα πιο ευάλωτα) γιατί δεν φτάνουν στα παταράκια…
Η ίδια εικόνα όμως, γνωστή και στα αυτοκίνητα, όπου «υπερήφανοι» πατεράδες, προετοιμάζουν τα λιχούδια τους από βρεφικής ηλικίας, πριν καλά- καλά περπατήσουν για τις… μεγάλες πίστες της φόρμουλα 1! Θεωρούν καύχημα να πιάνει ο μπόμπιρας το τιμόνι, ενώ το αυτοκίνητο βρίσκεται σε κίνηση, παίζοντας παράλληλα και τον ρόλο του… αερόσακου για τους ίδιους, σε περίπτωση ατυχήματος!
Ποιες οδηγίες για ασφαλή μετακίνηση των οδηγών με τροχοφόρα, ποια προστατευτικά κράνη, ποια ειδικά καθισματάκια για παιδιά, ποιες ζώνες ασφαλείας… Και εδώ λοιπόν παρατηρείται ένα σημαντικό έλλειμμα ΠΑΙΔΕΙΑΣ, λίαν επικίνδυνο όμως για τα ίδια μας τα παιδιά. Άραγε το φταίξιμο βαρύνει αποκλειστικά τους ΑΝΟΗΤΟΥΣ και ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΥΣ γονείς; Τι γίνεται στο κομμάτι εφαρμογής των νόμων, που υπάρχουν και προβλέπουν επιπτώσεις γι’ αυτούς τους εν δυνάμει… «δολοφόνους εξ’ αμελείας»;
Είναι γνωστό, ότι υπάρχει ένα τεράστιο κενό γενικότερα στην εφαρμογή των νόμων στην χώρα μας. Όχι συμπτωματικά και όχι λίγες φορές, έχει διατυπωθεί δημόσια από επίσημα θεσμικά χείλη, ότι υπάρχει πολυνομία ή ακόμη, ότι οι νόμοι γίνονται για να… να μην εφαρμόζονται και αυτό το αντιμετωπίζουμε σχεδόν καθημερινά.
Όταν για παράδειγμα οι εντολές που δίνονται στα αστυνομικά όργανα δια της τεθλασμένης (Υπουργείο Οικονομικών- Υπουργείο Δημόσιας Τάξης- Αρχηγείο Αστυνομίας- κατά τόπους Αστυνομικές Διευθύνσεις- εκτελεστικά όργανα) είναι να κόβουν κλήσεις με την λογική του «πλαφόν» και όχι με γνώμονα την ασφάλεια οδηγών και πεζών, πως μπορούμε εμείς να περιμένουμε αποτελέσματα;
Όταν για παράδειγμα «κυνηγάνε» το κράνος ή την ζώνη ασφαλείας σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα και τα αφήνουν χαλαρά στην συνέχεια ώστε να πολλαπλασιαστούν τα παραπτώματα (σαν το κοπάδι με τις αντιλόπες στην ζούγκλα για να μπουκάρει το λιοντάρι και να κάνει γερή μπάζα), τότε επόμενο είναι να συνεχίζει αυτή η κατάσταση, αυτή η αρρωστιμένη νοοτροπία, που μας γυρίζει αρκετές δεκαετίες πίσω…
Οι νόμοι μπορεί να μην εφαρμόζονται αλλά αυτό δεν εξαρτάται από τους πολίτες. Εκείνο που εξαρτάται όμως από εμάς και πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να τηρείται, είναι οι κανόνες ασφάλειας και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τα παιδιά. Αυτό δεν είναι μόνο στο δικό μας χέρι, αλλά και στην δική μας ΕΥΘΥΝΗ. Ποιος γονιός θα μπορούσε να «σηκώσει» στη συνείδησή του, έναν βαρύ τραυματισμό ή ακόμη και την απώλεια του ίδιου του του σπλάχνου, με δική του υπαιτιότητα; Και μόνο αυτό να βάλουμε στο μυαλό μας, πιστεύω ότι υποσκελίζεται η οποιαδήποτε αναγκαιότητα της στιγμής που εξ ενός τέτοιου αποτελέσματος αποδεικνύεται… φθηνή δικαιολογία!
Και κάτι ακόμη. Επειδή όλοι καταλήγουν στο συμπέρασμα, πως τα πάντα είναι θέμα παιδείας, μιας παιδείας που δεν δίνεται δυστυχώς μέσα στα σχολεία με το υπάρχον σύστημα διδασκαλίας, πιστεύω πως πρέπει να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι την υποχρέωση και την ευθύνη, απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό πρωτίστως, να αυτό-διδαχτούμε, παίρνοντας παραδείγματα (και λυπάμαι που το αναφέρω) από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι πολίτες, εκτός της ακαδημαϊκής μόρφωσης λαμβάνουν από παιδικής ηλικίας μέσα στα σχολεία και την κατάλληλη «παιδεία» για θέματα καθημερινότητας, ίσως πιο σημαντικά και από την ακαδημαϊκή μόρφωση, όπως το επίμαχο της σημερινής στήλης…
Πριν λίγες ημέρες, ένα 7χρονο κοριτσάκι τραυματίσθηκε σοβαρά σε ατύχημα όπου ενεπλάκη το δίκυκλο μοτοποδήλατο που οδηγούσε 27χρονη γυναίκα (ενδεχομένως μητέρα του ανήλικου). Σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο, δεν φορούσαν προστατευτικό κράνος ούτε η ενήλικη, ούτε το μικρό παιδί, ενώ η οδηγός… στερούνταν αδείας οδήγησης!
Καταρχήν, θα ήθελα να ευχηθώ γρήγορα «περαστικά» στο παιδάκι και να μην του μείνει κανένα «αναμνηστικό» από το συγκεκριμένο ατύχημα για την υπόλοιπη ζωή του, αν και συνήθως συμβαίνει το αντίθετο… Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω τα «δεδομένα» του συμβάντος, που δυστυχώς αποτελούν τον κανόνα και όχι την εξαίρεση.
Συνήθης εικόνα, σε μοτοποδήλατα κυρίως, μικρά παιδιά-συνεπιβάτες, είτε μπροστά από τον οδηγό, είτε πίσω από αυτόν, χωρίς προστατευτικό κράνος και ενίοτε με «κρεμασμένα» τα ποδαράκια τους στον αέρα (άρα πιο ευάλωτα) γιατί δεν φτάνουν στα παταράκια…
Η ίδια εικόνα όμως, γνωστή και στα αυτοκίνητα, όπου «υπερήφανοι» πατεράδες, προετοιμάζουν τα λιχούδια τους από βρεφικής ηλικίας, πριν καλά- καλά περπατήσουν για τις… μεγάλες πίστες της φόρμουλα 1! Θεωρούν καύχημα να πιάνει ο μπόμπιρας το τιμόνι, ενώ το αυτοκίνητο βρίσκεται σε κίνηση, παίζοντας παράλληλα και τον ρόλο του… αερόσακου για τους ίδιους, σε περίπτωση ατυχήματος!
Ποιες οδηγίες για ασφαλή μετακίνηση των οδηγών με τροχοφόρα, ποια προστατευτικά κράνη, ποια ειδικά καθισματάκια για παιδιά, ποιες ζώνες ασφαλείας… Και εδώ λοιπόν παρατηρείται ένα σημαντικό έλλειμμα ΠΑΙΔΕΙΑΣ, λίαν επικίνδυνο όμως για τα ίδια μας τα παιδιά. Άραγε το φταίξιμο βαρύνει αποκλειστικά τους ΑΝΟΗΤΟΥΣ και ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΥΣ γονείς; Τι γίνεται στο κομμάτι εφαρμογής των νόμων, που υπάρχουν και προβλέπουν επιπτώσεις γι’ αυτούς τους εν δυνάμει… «δολοφόνους εξ’ αμελείας»;
Είναι γνωστό, ότι υπάρχει ένα τεράστιο κενό γενικότερα στην εφαρμογή των νόμων στην χώρα μας. Όχι συμπτωματικά και όχι λίγες φορές, έχει διατυπωθεί δημόσια από επίσημα θεσμικά χείλη, ότι υπάρχει πολυνομία ή ακόμη, ότι οι νόμοι γίνονται για να… να μην εφαρμόζονται και αυτό το αντιμετωπίζουμε σχεδόν καθημερινά.
Όταν για παράδειγμα οι εντολές που δίνονται στα αστυνομικά όργανα δια της τεθλασμένης (Υπουργείο Οικονομικών- Υπουργείο Δημόσιας Τάξης- Αρχηγείο Αστυνομίας- κατά τόπους Αστυνομικές Διευθύνσεις- εκτελεστικά όργανα) είναι να κόβουν κλήσεις με την λογική του «πλαφόν» και όχι με γνώμονα την ασφάλεια οδηγών και πεζών, πως μπορούμε εμείς να περιμένουμε αποτελέσματα;
Όταν για παράδειγμα «κυνηγάνε» το κράνος ή την ζώνη ασφαλείας σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα και τα αφήνουν χαλαρά στην συνέχεια ώστε να πολλαπλασιαστούν τα παραπτώματα (σαν το κοπάδι με τις αντιλόπες στην ζούγκλα για να μπουκάρει το λιοντάρι και να κάνει γερή μπάζα), τότε επόμενο είναι να συνεχίζει αυτή η κατάσταση, αυτή η αρρωστιμένη νοοτροπία, που μας γυρίζει αρκετές δεκαετίες πίσω…
Οι νόμοι μπορεί να μην εφαρμόζονται αλλά αυτό δεν εξαρτάται από τους πολίτες. Εκείνο που εξαρτάται όμως από εμάς και πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να τηρείται, είναι οι κανόνες ασφάλειας και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τα παιδιά. Αυτό δεν είναι μόνο στο δικό μας χέρι, αλλά και στην δική μας ΕΥΘΥΝΗ. Ποιος γονιός θα μπορούσε να «σηκώσει» στη συνείδησή του, έναν βαρύ τραυματισμό ή ακόμη και την απώλεια του ίδιου του του σπλάχνου, με δική του υπαιτιότητα; Και μόνο αυτό να βάλουμε στο μυαλό μας, πιστεύω ότι υποσκελίζεται η οποιαδήποτε αναγκαιότητα της στιγμής που εξ ενός τέτοιου αποτελέσματος αποδεικνύεται… φθηνή δικαιολογία!
Και κάτι ακόμη. Επειδή όλοι καταλήγουν στο συμπέρασμα, πως τα πάντα είναι θέμα παιδείας, μιας παιδείας που δεν δίνεται δυστυχώς μέσα στα σχολεία με το υπάρχον σύστημα διδασκαλίας, πιστεύω πως πρέπει να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι την υποχρέωση και την ευθύνη, απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό πρωτίστως, να αυτό-διδαχτούμε, παίρνοντας παραδείγματα (και λυπάμαι που το αναφέρω) από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι πολίτες, εκτός της ακαδημαϊκής μόρφωσης λαμβάνουν από παιδικής ηλικίας μέσα στα σχολεία και την κατάλληλη «παιδεία» για θέματα καθημερινότητας, ίσως πιο σημαντικά και από την ακαδημαϊκή μόρφωση, όπως το επίμαχο της σημερινής στήλης…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου